LONE STAR

Lone Star foi un grupo catalán que estaba entre os favoritos da miña mocedade, e do que recordo de memoria moitas das súas cancións. Teño ese single da imaxe dende fai casi 40 anos. A canción da cara A, Lyla, foi sejuramente, un dos seus temas máis populares.

O fundador do grupo e líder indiscutible, foi o seu cantante Pedro Gené. A idea tívoa á volta dunha estancia de casi un ano en Inglaterra (1959). Entón chamou a antigos compañeiros do Conservatorio de Música e fundou o grupo. A propia idea do nome tamén é súa.

Os compoñentes incicias son, ademais de Pedro Gené, Enrique López (batería), Enric Fuster (piano) e Rafael de la Vega (baixo). Ó longo da súa historia houbo baixas e novas incorporacións, destacando entre estas a de Joan Miró Poblet, un excelente guitarrista.

Pero temos a sorte de contar cunha páxina oficial completísima, na que poderedes encontrar biografías, discografía, recortes de prensa, letras e mesmo escoitar fragmentos de tódalas súas cancións. Así que case mellor pinchade aquí para enterarvos de todo en profundidade.

Na miña opinión Lone Star é un dos grupos con máis personalidade no panorama do rock español dos 70. Atrevéronse tamén co jazz e versionaron temas famosos con dignidade, mesmo traducidos ó castelán. Tamén interpretaron temas en catalán.

Subirei tamén ó reproductor cancións súas, cando poda, que estes días Radio Blog está con tareas de mantemento. Aquí vos deixo unha mostra de vídeos que penso serán do voso interese.

CHICA SOLITARIA (TV2-1972)

ADELANTE

JAZZ EN DIRECTO (TVE-1974)

POPURRÍ DE ÉXITOS (TVE, 1974)

L'AMOR S'EN VA (TVE, 1977)

PUNTA D'ALBA (TVE, 1977)

MI CALLE (¡QUE NOCHE LA DE AQUEL AÑO!, TVE, 1980)

THE MAN IN BLACK

O home de negro, o da voz profunda,foi sen dúbida unha das lendas da música popular do século XX.
Johnny Cash cumpliría fai uns días 75 anos. Nacido en Kingsland, Arkansas (26-02-1932), ó longo dos seus 50 anos de carreira gravou centos de albumes e singles.
A vida de Johnny Cash estivo marcada pola súa adición ás drogas, que comezou en 1956 e durou ata principios dos 70.
En 1997 comezan os seus problemas de saúde que, ó fin, levaríano a morte acaecida o 12 de setembro de 2003.
Para profundizar sobre a súa vida recoméndovos as páxinas seguintes:
- A súa páxina oficial (en inglés)
- Páxina non oficial coa súa biografía e obra musical (en inglés)
- Artigo na Wikipedia
- All Music (en inglés)
- RollingStone
-Páxina adicada a Johnny Cash en español

Aquí vos deixo unha mostra da súa música.

En primeiro lugar a impresionante versión de House of the rising sun:

Aquí unha das súas gravacións máis famosas da Sun:

Aquí a súa interpretación de One (U2)

Aquí con Willie Nelson o famoso tema Ghost Riders In The Sky


E aquí un vídeo dun tema da súa última gravación: Hurt, do grupo Nine Inch Nails (NIN)

Ó longo da semana irei colocando algunhas cousas máis no reproductor.

¿E SE FALAMOS DE JAZZ? (III): O JAZZ VOCAL

Ninguén dubidará de que o jazz é basicamente instrumental. Os músicos son os que fixeron evolucionar o jazz. Pero tampouco debemos deixar de lado a unha serie de intérpretes, sobre todo mulleres, que destacaron precisamente por cantar jazz. Algunhas destas intépretes realmente interpretaron jazz en exclusiva, pódese dicir.
Hai moi boas voces e resulta complicado falar da mellor intérprete de jazz, pero eu voume a mollar: quédome con Billie Holiday. En segundo lugar xa non teño claras as cousas: ¿Ella Fitgerald?, ¿Sarah Vaughan?, ¿Dinah Washington?, ¿Peggy Lee?...
En homes sí que non hai dúbida de ningún tipo, dijo eu...¿ou alguén pode presentar un candidato alternativo a Louis Armstrong?

Aquí vos deixo unhas mostras para que opinedes.

BILLIE HOLIDAY: Blue Moon

SARAH VAUGHAN: You'd Be So Nice To Come Home To

ELLA FITZGERALD: Stormy weather

DINAH WASHINGTON: Call Me Irresponsible

PEGGY LEE: Smile

LOUIS ARMSTRONG: Cést si bon

1967 :SMASH

Non foi Smash un grupo demasiado coñecido. A súa aposta pola investigación e a innovación fixo que non gozase do coñecemento do gran público. No obstante eu penso que a súa música merece a pena, e por eso vos invito hoxe a coñecer un pouco polo miúdo a este grupo sevillano de corta vida musical (romperiase en 1973, representante do que se dou en chamar rock andaluz.

Teño o LP Glorieta de los Lotos (gravado en 1970 para Philips) dende o 20 de agosto de 1971. Del son todos os temas que hoxe vos presento. Este foi primeiro album deste grupo sevillano, aínda que previamente xa gravaran un single titulado "Scouting".

O grupo sorprendeu no seu día polo seu estilo no que predomina o blues e o rock, con algúns tintes psicodélicos e progresivos e mesmo música folk americana. Supoño que nalgúns temas recoñeceredes claramente a influencia de Bob Dylan, ou da Jimi Hendrix Experience, ou mesmo dalgunhas cousas dos Beatles. A min sempre me paréceme un grupo de grande calidade instrumental.

A banda estaba formada por Gualberto García, músico sevillano que facía de todo un pouco; o guitarrista Julio Matito,voz principal do grupo; o batería Antonio Rodríguez "Antoñito"; e nesta época xa formaba parte do grupo tamén o violinista e guitarrista holandés Henrik Michael.
Na gravación deste LP Gualberto discutiu cos seus compañeiros e deixou o grupo momentaneamente. Así que a gravación continuou sen el.

Presentovos catro temas para que vos fagades unha idea do tipo de música que facían.

Comezo con "Forever Walking", o primeito tema do disco, unha canción melancólica e con toques piscodélicos sobre todo nos solos de guitarra.

"Light blood, dark bleeding", é un tema blues no que destacan uns precisos e preciosos punteados de guitarras.

"It's only nothing" tratase dun blues movidiño que na miña opinión é do mellor do LP.

Estou sejuro que ó escoitar a balada seguinte, "Nazarin again", acordarédevos de Bob Dylan. O tema fala de predicadores e gurús.

Na cara B, xa sen Gualberto, aparece "Aimsha" unha balada que nos transporta ó espíritu de non violencia e amor dos 60. O propio título é unha palabra sánscrita que sirve para expresar o concepto de non violencia.

Posteriormente editaron un segundo LP no que abandonaron os ritmos blues e seguiron coa experimentación do rock psicodélico e progresivo.: "We come to Smash this time/Esta vez venimos a golpear" (1971).

Na última etapa da súa vida musical , coa incorporación ó grupo de Manuel Molina (de Lole y Manuel) emprenden o camiño cara o rock que podemos chamar de "raíces", o rock con aires de flamenco, que se dou en chamar rock andaluz.

ESTAMOS EN OBRAS

Estes días estou recompoñendo un pouquiño o sitio. Estou pasando a música de tódolos reproductores de Odeo ó de Radio Blog. Este proceso é algo lento, porque para poder escoitar as cancións en Radio Blog hai que convertilas a outro formato e subilas a un servidor.
Ten ventaxas e inconvintes, pero o fin decidinme por este método. Este reproductor ten a ventaxa de que podedes escoitalo fora da páxina premendo onde di Pop-up. Ábrese unha ventaniña con reproductor e xa podedes cerrar a páxina e escoitar a música co reproductor na barra de estado, por exemplo. Tamén ten un sistema de búsqueda moi útil. Por contra non é tan bonitiño...
Cando acabe sacarei os reproductores de Odeo do blog. Pero gardareinos un curruncho que teño por aí por si a alguén lle interesa, o mesmo que toda a música do blog.